Wybraliśmy taki zawód i jest to nasz sposób na życie,

Każdy z nas znalazł się w sytuacji gdzie potrzebna była szybka pomoc, (Mój przykład to dzień, kiedy do mojego mieszkania przybiegła sąsiadka z sinym niemowlęciem na rękach. Przestało oddychać. W jakimś stopniu potrafiliśmy mu pomóc. Dzięki temu Emil ma dziś 7 lat. ) to nas zmobilizowało do działania, do niesienia pomocy,

Jest to ogromna satysfakcja, która napędza i daje poczucie bycia niezbędnym

Lubimy działać w sytuacjach krytycznych, podbramkowych. Można to porównać do szkoły przetrwania: albo wybrniesz z trudnej sytuacji i uratujesz komuś życie, dasz mu maksimum szansy na powrót do normalności, albo przerośnie Cię strach, panika. Niestety może to wiązać się z nieodwracalnymi zmianami a nawet śmiercią,

Chcemy zapobiegać nagłym stanom zagrożenia życia lub utraty zdrowia. Uczymy tego innych oraz zwiększamy poziom świadomości społeczeństwa. W Polsce jest to jeszcze dużym problemem. Chcemy zapobiegać, a nie leczyć.